Σαν τη Χαλκιδική, δεν έχει…

Ταλαιπωρία, κούραση και μηδενική ποιότητα εξυπηρέτησης στη Χαλκιδική σε beach bars και νυχτερινά κέντρα διασκέδασης…

Ο συνωστισμός που προκαλείται στα in μπιτσόμπαρα της Χαλκιδικής είναι κάτι παραπάνω από ενδεικτικός της έλλειψης ποιότητας που διακρίνει το μέσο Βορειοελλαδίτη…

Παστώνονται σαν τις σαρδέλες κυριολεκτικά, χωρίς αφαλάτωση μετά το μεσημεριανό μπάνιο στη θάλασσα, στριφογυρίζουν γύρω από ξύλινα παραπήγματα που βαφτίζονται bars και αναζητούν αρειμανίως ερωτικό ταίρι, αφού πρώτα καταναλώσουν μια θάλασσα αλκοόλης για να υποχωρήσουν οι αναστολές και να ανέβει η αυτοπεποίθηση…


Οι ευωδιές του λαδωμένου – ιδρωμένου και αλατισμένου κορμιού τους είναι χαρακτηριστικές και εξόχως έντονες (μπόχα τύπου παίχτη survivor) αλλά θυσιάζονται στο βωμό της γρήγορης και εφήμερης ερωτικής επικοινωνίας με το έτερο φύλο…

Τα ακούσματα, δε, σφύζουν από πχοιότητα τόσο ηχητική όσο και στιχουργική, με τους θιασώτες της παραλιακής παράστασης να λικνίζονται στους ρυθμούς ασμάτων όπως: που δεν μου φέρεσαι σωστά «άντε γαμή…σου», ξημερώματα δίνεις δικαιώματα, έγινα πότης και πίνω τον κώλο μου για να ξεχάσω το δικό της κτλ…


Το βράδυ, η αθλιότητα συνεχίζεται με την εξυπηρέτηση άρπα – κόλλα στα νυχτερινά κακοχτισμένα παραπήγματα – club της Καλλιθέας, όπου τα ναρκωτικά έχουν την πρωτοκαθεδρία και οι μπόμπες παίρνουν φωτιά είτε στα ακούσματα live μπουζουκιών είτε κλαμπίσιων κομματιών μέχρι το ξημέρωμα, όπου οι θαμώνες έχουν προνοήσει και φοράνε και γυαλιά ηλίου, όταν σηκωθεί ο ήλιος…



Εν τω μεταξύ, ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν κάποιο νταλαβέρι τελικά, γιατί ούτε οι γκόμενες ξέρουν τι θέλουν και πώς να το κάνουν αν και το θέλουν, ούτε οι τυπάδες έχουν τον τρόπο να τις προσεγγίσουν με επιτυχία και έτσι βγαίνουν κερδισμένα τα μπιτσόμπαρα και οι πρώτοι μάγκες επιχειρηματίες της νύχτας που ανανεώνουν συνεχώς την πελατεία τους, που πίνει ακόμη περισσότερο για να «περάσει καλά» και να ξεχάσει τον πόνο της…


 

Στο τέλος της παράστασης επιστρέφουν όλοι κατάκοποι και εξουθενωμένοι στο κλεινόν άστυ, διανύοντας μια απόσταση 80 χλμ σε 3-4 ώρες, καθώς η κίνηση είναι αφόρητα αδιάκοπη, ενώ ανανεώνουν το ραντεβού τους για διασκέδαση (σκόρπισμα δλδ ετυμολογικά) την επόμενη εβδομάδα στο ίδιο σημείο με τα ίδια περίπου άτομα…

 


Υ.Γ.: αυτό είναι το αγαπημένο ΣΚ του μέσου Θεσσαλονικιού στη Χαλκιδική, όπου δεν ισχύει το ρητό που λέει ότι η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης αλλά ότι ο διάολος λατρεύει τη ρουτίνα… Κατά τ´ άλλα, περνάμε πολύ ωραία εδώ στο πρώτο πόδι και αυτό βγαίνει στον κόσμο!!

27 σχόλια στο “Σαν τη Χαλκιδική, δεν έχει…Πρόσθεσε το δικό σου →

    1. Φυσικά!! Και θα εξακολουθήσω να πηγαίνω! Όταν στηλιτεύω ή σχολιάζω μια κακή κατάσταση δεν σημαίνει ότι βγάζω την ουρά μου απ´ έξω ή ότι δεν κανω κι εγω τα ίδια!! Απλά ειμαι της άποψης: το σωστο να λεγεται…

  1. γιατί ούτε οι γκόμενες ξέρουν τι θέλουν και πώς να το κάνουν αν και το θέλουν, ούτε οι τυπάδες έχουν τον τρόπο να τις προσεγγίσουν με επιτυχία .
    Εγραψες μια μεγαλη αληθεια Θανο,σε 2 σειρες……κατα την αποψη μου παντα.Ισως το καλυτερο αρθρο σου στο μπλογκ.

  2. Επειδη δεν μενω σε παραθαλασσια περιοχη και οταν θελησω με την οικογενεια να παω για παραλια, ή και πιο μικρη με την παρεα μου ,σιγουρα δεν θα παω σε μπιτσομπαρα γιατι δεν το θελω ,δεν το θελησα ποτε και ετυχε και η παρεα να μην το θελει.Η περιγραφη που κανατε κυριε Καρατσιωλη ηταν τοσο ακριβης οπως ακριβως μου τα εχουν πει διαφοροι γνωστοι μου.Ενιωσα σα να ζω εναν εφιαλτη καθως διαβαζα τις περιγραφες σας για το πως περνουν τις καλοκαιρινες τους στιγμες.Ποση μοναξια νιωθουν αραγε ολοι αυτοι που προτιμουν να περνουν τον χρονο τους ετσι?Ξερετε ειναι πολυ σημαντικο να ζουμε στιγμες μιας και τα νιατα φευγουν και ολοι μας μεγαλωνουμε διχως να το καταλαβουμε…..Ειναι ομορφα να γευεσαι τον ηλιο,,,,,Το μπανιο με ατομα που εισαι δεμενος, να κανεις βολτες στα στενα δρομακια ενος νησιου, να πηγαινεις σε ταβερνακια με φοντο τα αστερια και διπλα στη θαλασσα…………Αυτη ειναι η ζωη που κανω…..Αυτο ειναι το νοημα……Το εφημερο σεξ και το αφθονο πιοτο δειχνει το ποσο απελπισμενοι ειναι και ψαχνουν λιγη ευτυχια στα κατακαθια της νυχτας.Κριμα!!Ευγε κυριε Καρατσιωλη για ενα ακομη σπουδαιο αρθρο σας!

  3. Ακριβέστατη όμως η περιγραφή,φέτος πήγα μετά απο πολλά χρόνια για να μη κακοκαρδίσω καποιους,ήξερα εννοείται επακριβως αυτά που περιγράφατε,επέλεξα να ξεκινήσω για επιστροφή μετά τις 12,ομαλές σχετικά οι ταχύτητες αλλα το μάτι μου έπεφτε στο ατελείωτο πάλι κομβόι.Είναι έλεγα δυνατόν;Ο άλλος θα φτασει 2 η ώρα σπίτι και θα σηκωθεί στις 6 να πάει για δουλειά.Τόση απελπισία;Αιρκοντισιον ρε παιδες αν δε φυγετε κάπου για πολλές ημέρες,ξοδευετε βενζινες,αγκομαχατε,έχετε το καθε βλαχομπιτσόμπαρο να σας ρωταει για κράτηση αλλιως περιμενετε,δεν υπαρχει παραλια απατητη από ρημαδομάγαζα να τη βιάζουν και συνεχίζετε;Δε ξέρω τι να πω.

  4. Αν και έχω να ζήσω τέτοια κατάσταση από τότε που ήμουν 20 χρονών και πήγα τελευταία φορά – μιας και προτιμώ το δεύτερο πόδι, τις ήσυχες παραλίες, την ομπρέλα και το καρεκλάκι μου – έχω να θέσω ένα προβληματισμό μου, τι είναι χειρότερο, όλη η παράνοια που περιγράφετε ή η άλλη πλευρά που κλείνονται οι νέοι στα δωμάτιά τους, μπροστά σε έναν υπολογιστη, ζώντας μια εικονική πραγματικότητα, κάνοντας cyber σχέσεις και χάνοντας κάθε ανθρώπινη επαφή? Δυστυχώς ζούμε στην εποχή των άκρων, των απόλυτων αντιθέσεων και της κάθε είδους υπερβολής.

  5. Έχει τύχει να περάσω καλά να βγάλω γκόμενα δηλαδή αλλά τις περισσότερες φορές έφυγα με άδεια χέρια. Αυτοί που σίγουρα περνάν καλά είναι αυτοί που δουλεύουν νύχτα μπαργουμαν , μπάρμαν γκαρσονια, γκαρσονες, πορτιερισες που τα φτιάχνουν μεταξύ τους και περνάν καλά και όλοι οι άλλοι πληρώνουν μόνο και φεύγουν άπρακτοι.

Απάντηση