Παραείναι καλά παιδιά οι διεθνείς μας…

Ο αθλητισμός είναι κατά πολύ θέμα ψυχολογίας και τσαμπουκά αλλά πολλές φορές τίποτε δεν λειτουργεί σωστά, ακόμη κι αν υπάρχει διάθεση και σχέδιο, άρα είναι και θέμα τύχης, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή…


Η εθνική μας ομάδα του μπάσκετ πραγματοποιεί ίσως τη χειρότερη εμφάνιση των τελευταίων πολλών χρόνων σε διεθνή διοργάνωση, καθώς δεν διαθέτει τον απαιτούμενο χαρακτήρα και «μέταλλο» που λέμε στην αθλητική ορολογία…


Δεν είναι ότι δεν υπάρχει ταλέντο και αθλητική – μπασκετική ικανότητα και γνώση αλλά λείπει ολοφάνερα ο «τσαμπουκάς» και η μαγκιά, την οποία σχεδόν πάντοτε διέθετε η ελληνική αποστολή σε τέτοιου είδους διοργανώσεις, με τις «έντονες» προσωπικότητες που είχε στο ενεργητικό της…


Φέτος, δεν υπάρχει ψυχολογία και «νεύρο» σε αυτήν την ομάδα, καθώς σχεδόν όλα τα παιδιά που απαρτίζουν την  «εθνική αγαπημένη», είναι αυτό που λέμε «καλά παιδιά» και πράοι χαρακτήρες, ενώ ο πρωταθλητισμός, ειδικά σε ομαδικό άθλημα, σε κάθε περίπτωση θέλει και μερικούς παλιοχαρακτήρες – τσαμπουκάδες – καραεγωίσταρους που θα κάνουν τη διαφορά την κατάλληλη στιγμή και θα ξεσηκώσουν και τους υπόλοιπους «ήμερους»…

Οι συγκεκριμένοι διεθνείς είναι πολύ μειλίχιοι προεξάρχοντος του προπονητή, ο οποίος παραείναι ψύχραιμος και ευγενής αν και η φυσιογνωμία και η χροιά της φωνής του παραπέμπουν σε πιο «μάγκα» τύπο της Τρούμπας, που θα «αγριέψει» τους παίχτες του την κατάλληλη στιγμή, που πρέπει να «ξυπνήσουν» και να βγάλουν τις ικανότητές τους μέσα στο παρκέ…


Η εικόνα μας στο γήπεδο είναι κάπως απογοητευτική, γιατί έχουμε συνηθίσει σε εμφανίσεις λεόντων και όχι τρομαγμένων ευγενών περιστεριών από τους διεθνείς μας, οι οποίοι γνωρίζουμε καλά ότι διαθέτουν τεράστιες δυνατότητες αλλά δεν τις βγάζουν στο συγκεκριμένο τουρνουά, καθαρά λόγω έλλειψης ψυχολογίας και αθλητικής «μαγκιάς», η οποία είναι, ίσως, το σημαντικότερο στοιχείο μιας ομάδας και ενός αθλητή…


Υ.Γ.: δεν μας θέλει και λίγο η μπάλα, υπάρχει και μεγάλος ανταγωνισμός από τις υπόλοιπες υψηλού επιπέδου, πλέον, ομάδες και γενικότερα ενός κακού μύρια έπονται, οπότε συνιστώ ψυχραιμία, υπομονή και εν τέλει αδιαφορία – απάθεια, γιατί δεν μπορούμε πάντα να πρωταγωνιστούμε σε όλες τις διεθνούς επιπέδου διοργανώσεις και να θυμώνουμε με τους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι σίγουρα προσπαθούν αλλά δεν τους βγαίνει…

4 σχόλια στο “Παραείναι καλά παιδιά οι διεθνείς μας…Πρόσθεσε το δικό σου →

Απάντηση