«Η ώρα του διαβόλου»… 

Μια θεατρική παράσταση ό,τι και να εμπεριέχει, είναι ένα πνευματικό και καλλιτεχνικό δημιούργημα, το οποίο δεν δύναται να καταστρέψει ή να διαβάλλει ούτε ιδέες, ούτε δοξασίες, πολλώ δε μάλλον θρησκείες και ούτως ή άλλως διαρκεί μία ώρα και κάτι… Ειρήνη υμίν και αγαπάτε αλλήλους μισαλλόδοξοι θρησκόληπτοι!!

Θεατρική βραδιά στο Αριστοτέλειον της Θεσσαλονίκης, Οκτώβριο μήνα με υπέροχο καιρό, στιγματίστηκε από φονταμενταλιστές ανέμυαλους, οι οποίοι ως μαινόμενοι ταύροι «εν βεστιαρίω» φωνασκούσαν και εξύβριζαν ασύστολα και αναίτια τις αστυνομικές αρχές και κυρίως τους συντελεστές της παράστασης με τίτλο «Η ώρα του διαβόλου», του Πορτογάλου ποιητή και συγγραφέα Φερνάντο Πεσσόα…


Φυσικά, ήμουν παρών (ως δικηγόρος του διαόλου που είμαι αλλά και ειδικός εντεταλμένος των εβραιομασόνων και των οικογενειών Ρόθτσιλντ και Ρόκφελερ) στην εν λόγω παράσταση χθες βράδυ, οπότε έχω άποψη επί του θέματος, καθότι υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς, τόσο της παράστασης που διαδραματίστηκε εξαιρετικά και υπέροχα μέσα στο χώρο του θεάτρου, όσο και έξω στο δρόμο, πλάι στο Λ. Πύργο, όπου συνέβησαν σημεία και τέρατα, με σκηνές μεσαιωνικές, σκαταδισμού αλλά και απείρου κάλλους ταυτόχρονα…


Πλακάτ διαμαρτυρίας, γηπεδικό υβρεολόγιο, ξύλινοι γιγαντιαίων διαστάσεων σταυροί επιταφίου, δοξολογίες, γραφικοί παπάδες, πετραχήλια και λαγοί στη μέση του δρόμου συνέθεταν ένα καλτ σκηνικό, για το οποίο κανονικά θα έπρεπε να χρεωθούμε και δεύτερο εισιτήριο, γιατί η «κωμωδία» που παιζόταν από την Ελένη Λουκά της Θεσσαλονίκης και ένα τσούρμο φανατισμένους παρανοϊκά αλλόφρονες εμπαθείς «εκπροσώπους» του Θεού, οι οποίοι βρίσκονταν σε κατάσταση ένθεης μανίας και έξαλλου παροξυσμού, ήταν πραγματικά διασκεδαστική και όχι τρομακτική, όπως έγραψαν πολλά μέσα ενημέρωσης αλλά και νοήμονες, δημοκρατικά σκεπτόμενοι πολίτες…

Η παράσταση ήταν σκηνοθετικά άριστη, σε ένα «πολυσύνθετο» και «βαρύ» σενάριο του ιδιόρρυθμου Πορτογάλου συγγραφέα, ο οποίος ήταν μια «πολυπρόσωπη» και εκκεντρική προσωπικότητα του προηγούμενου αιώνα και πραγματευόταν το ρόλο του «διαβόλου» στη ζωή μας, ο οποίος είναι ένας αναγκαίος ρόλος, σύμφωνα με τον δημιουργό, ώστε να υπάρχει ο διαχωρισμός του καλού από το κακό και η δυνατότητα επιλογής ουσιαστικά, γιατί αν δεν υπήρχε το κακό, δεν θα είχε νόημα ακόμη και η ίδια μας η ύπαρξη…


Εκτός από την εξαιρετική σκηνοθεσία του Θεσσαλονικιού Γρήγορη Αποστολοπούλου και ο Γιώργος Χρανιώτης ήταν παραστατικός και κατάλληλος για το συγκεκριμένο ρόλο, με έντονες εναλλαγές ψυχικής κατάστασης αλλά και ορθή κίνηση στη σκηνή, χωρίς φλυαρία και υπερβολές, σε μία δύσκολη ερμηνεία με λόγια δύσπεπτα, από το κείμενο του σχεδόν παρανοϊκά παραληρηματικού Πεσσόα…


Η Ευγενία Σαμαρά τον πλαισίωνε ευχάριστα σε δεύτερο ρόλο, με πολύ καλή άρθρωση λόγου και αποκαλυπτικά τολμηρή σκηνική παρουσία, χωρίς να είναι σε καμία στιγμή πρόστυχη αλλά εντυπωσιακά υπερβατική της πραγματικότητας, στοιχείο το οποίο αποτελούσε και πεμπτουσία του έργου…

Σε κάθε περίπτωση το έργο δεν περιείχε κάποιο στοιχείο ανήθικο ή ενάντιο στα χρηστά ήθη και τα χριστιανικά ιδεώδη, τουναντίον αποδομούσε και απαξίωνε τη δύναμη του σατανά και τον παρουσίαζε σαν έναν αδύναμο κρίκο της δαιδαλώδους αλυσίδας του σύμπαντος, όπου το καλό και το κακό συγκρούονται και συμβολίζονται με διαφοροποιημένους χαρακτήρες ανά ιστορικές περιόδους, ανάλογα με τα ήθη και τα έθιμα της εποχής και των λαών στο παρελθόν στο παρόν αλλά και στο μέλλον…

Μουσική, φώτα, ήχος, χορικά όλα άψογα συντονισμένα και καλοδουλεμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια, τόσο που εντυπωσιαζόταν κανείς από την άρτια δομή του όλου (ελληνικού) εγχειρήματος, το οποίο δεν «κρέμασε» ούτε στιγμή και είχε και ιδανική διάρκεια μίας ώρας και κάτι, χωρίς να κουράζει αλλά και να αφήνει κενά ή απορίες στο κοινό…


Υ.Γ.: θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές (και των δύο παραστάσεων) για την υπέροχη αυτή θεατρική εμπειρία, η οποία είχε τη μοναδική πρωτοτυπία του να παίζεται σε δύο επίπεδα· τόσο στον εσωτερικό χώρο του θεάτρου, όσο και στον εξωτερικό του δρόμου και να μεταφέρει έτσι τον θεατή σε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα θρησκευτικής φιλοσοφίας εντός του θεάτρου και κωμικοτραγικών σκηνών εκτός…

Υ.Γ. 2 : υπομονή και ψυχραιμία συστήνω για τη μηνυτήρια αναφορά που δέχτηκαν οι συντελεστές της παράστασης από βουλευτές της Χρυσής Αυγής, γιατί σίγουρα θα τεθεί στο αρχείο και δεν θα προχωρήσει περαιτέρω, όποτε όλα συμβαίνουν για το θεαθήνει και για ψηφοθηρικούς λόγους εντυπώσεων…

11 σχόλια στο “ «Η ώρα του διαβόλου»… Πρόσθεσε το δικό σου →

  1. Απο περιεργεια εψαξα να βρω την υποθεση του εργου και τι πραγματευεται.Δεν καταλαβα ακριβως, φιλοσοφικα και υπαρξιακα ζητηματα, τι ειναι κακο κατι τετοιο.. Ως χριστιανη ορθοδοξη, δε θα ασχολιομουν ποτε ουτε καν να διαμαρτυρηθω για ενα τετοιο εργο…δεν ξερω αν καλλιτεχνικα παρουσιαζει ενδιαφερον, αλλα ουτε για πλακα δε θα δεχομουν αλλη ερμηνεια για το ποιος ειναι ο διαβολος περα απο αυτη που πιστευει η εκκλησια μας. Ισως αν το εδειχνε η τηλεοραση το εβλεπα οπως βλεπω κατι θριλερ που δινουν τη δικη τους ερμηνεια για το διαβολο κ μετα φυσικα αδιαφορω….τιποτα δε μπορει να κλονησει τη πιστη ενος πραγματικα πιστου….και καλυτερα μην ειναι κανεις φανατικος αλλα να προσευχεται σιωπηλα για αυτους που εχασαν η χανουν το δρομο τους….

    1. Ετσι ακριβώς! Η πίστη δεν χρειαζεται ούτε προστασία δια του φανατισμού ούτε τίποτα και αλλωστε δεν κινδυνεύει από μια θεατρική παράσταση ή ενα έργο που γράφτηκε πριν 100 χρονια…

  2. Είμαι βέβαιη ότι οι ίδιοι άνθρωποι που έσκουζαν έξω από το θέατρο, πιστεύουν στα μάγια, στους δαιμονισμένους και στη δύναμη των εξορκισμών. Απλά παίζουν το δικό τους θέατρο, γιατί τους ερεθίζει η προβολή στα ΜΜΕ…

Απάντηση