Η εμμονή στα brand names και οι νευρώσεις που δημιουργούν…

Μπορεί να μην έχετε να φάτε ορισμένοι αλλά ακόμη και το μαντήλι που θα αγοράσετε για να κλαφτείτε, επιλέγετε να είναι μεταξωτό Hermes…

Αρεσκόμεθα στο να αγοράζουμε επώνυμα προϊόντα ένδυσης, υπόδησης, καλλωπισμού και γενικότερα υλικά αγαθά, που έχουν την υπογραφή ενός ισχυρού brand name, το οποίο φέρει πίσω του ένα κύρος και ένα prestige, από το οποίο λαμβάνουμε ικανοποίηση και αίσθημα ανωτερότητας και υπεροχής, όταν το αποκτούμε…

Σαφώς και υπάρχει το γεγονός της διασφάλισης μιας στάνταρ ποιότητας κατασκευής ενός «επωνύμου» προϊόντος αλλά πάρα πολλές φορές η αξία του είναι δυσανάλογα τεράστια σε σύγκριση με το κόστος κατασκευής του, επομένως από ένα σημείο και μετά ακριβοπληρώνουμε υπέρογκα το μύθο που συνοδεύει την κάθε μάρκα και κατ´ επέκταση τη ματαιοδοξία και το «ώνιο», που κουβαλάμε μέσα μας…

Μία δερμάτινη τσάντα χειρός π.χ., όσο καλής ποιότητας δέρμα και να έχει δεν είναι δυνατόν να στοιχίζει 3.000 και 4.000€ ή και παραπάνω, ακόμη και αν είναι φτιαγμένη από το εξωτερικό περίβλημα του πέους της αρσενικής μεγάπτερης φάλαινας φυσητήρα, η οποία απαντάται στην Αρκτική και το Β. Ατλαντικό, γιατί το πραγματικό κόστος κατασκευής της είναι, το μέγιστο, στο 10% της τελικής της λιανικής αξίας…

Όλο το υπόλοιπο τίμημα είναι μια ανυπολόγιστη υπεραξία την οποία επωφελούνται οι μεγάλοι οίκοι μόδας και οι παγκόσμιες εταιρίες μεγαθήρια, που πλουτίζουν ολοένα και περισσότερο από όλους εμάς, που λειτουργούμε ωσάν τα πρόβατα προς σφαγή και ματώνουμε οικονομικά, προκειμένου να αποκτήσουμε αυτά τα πολύ υπερτιμημένα υλικά αγαθά…

Αγοράζουμε prestige, λοιπόν, κάθε φορά που επιλέγουμε τα γνωστά σε όλους μας logos, το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι αντικατοπτρίζουμε στους συνανθρώπους μας το υψηλό μας βιοτικό επίπεδο και δρούμε έτσι κάπως εγωκεντρικά και συγκριτικά, στέλνοντας μήνυμα ατομικής υλικής υπεροχής έναντι του περιγύρου μας…

Πολλοί άνθρωποι, δε, έχουν αποκτήσει και τη σχετική νεύρωση, μάλιστα, η οποία επιτάσσει στο μυαλό τους την αγορά μόνο «επωνύμων» προϊόντων γνήσιων ή και μαϊμούδων, γιατί αλλιώς νιώθουν μειονεκτικά και άβολα, αν δεν είναι περιβεβλημένοι με τον μανδύα «κύρους» και «αξιοπιστίας» που τους προσφέρουν οι φίρμες σε ό,τι φοράνε ή χρησιμοποιούνε…

Τώρα, τις μαϊμούδες τις δέχονται ως αποκτήματα, αν και δεν είναι άριστης ποιότητας, παρόλα αυτά το αντιλογίζουν αυτό με το prestige που κουβαλάει στο μάτι το επώνυμο brand κι έτσι είναι ικανοποιημένοι, γιατί πάνω απ´ όλα ας μην ξεχνάμε ότι μετράει η «έξωθεν καλή μαρτυρία» και πώς θα φανούν στους άλλους πλούσιοι και ανώτεροι…

Υ.Γ.: Έτσι εξηγείται το πώς βλέπει κανείς να κυκλοφορούνε έξω τόσοι νεόπτωχοι νεοέλληνες με ένα μάτσο επώνυμα αξεσουάρ και ρούχα, τη στιγμή που αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και τα βασικά τους έξοδα, ενώ έχουν κάνει ρύθμιση μέχρι και για τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας τους, γιατί αδυνατούν να πάρουν ενημερότητα ακόμη και από τον διαχειριστή της οικοδομής τους…

10 σχόλια στο “Η εμμονή στα brand names και οι νευρώσεις που δημιουργούν…Πρόσθεσε το δικό σου →

  1. Η μα-ιμού είναι ο κοντινός μας συγγενής. Όσο λιγότερη παιδεία έχουμε, τόσο περισσσότερο θα τής μοιάζουμε.Αν και βρίσκω τις μα-ιμούδες άκρως διασκεδαστικές, δεν συγχνωτίζομαι μαζί τους. (Δεν διαθέτω διαλυτικά)

  2. Στο βασίλειο των μα-ιμούδων υπάρχουν όλες οι γνωστές κοινωνικές τάξεις…το αυθεντικό το αγοράζει η υψηλή τάξη και την απομίμηση η κατώτερη τάξη. Να μην ξεχνιόμαστε…

  3. Στο Βασιλειο των αυθεντικών ανθρώπων, ασήμαντο ρόλο παίζει το θεαθηναι! Το ζητούμενο ειναι να έχεις τη δύναμη να αγοράζεις αλλα να μην αυτοπροσδιορίζεςαι απο αυτο, μεγάλη μαγκιά να εισαι κ να μην το δείχνεις!!!
    Η ομορφιά εξωτερική κ εσωτερική δε χρειάζεται επώνυμους οίκους απλά λάμπει!
    Αν βέβαια αυτο συνδυάζεται με ποιοτικά αγαθά, ακόμη καλύτερα.

Απάντηση