Η δουλειά δεν είναι ντροπή και το κόμπλεξ δεν είναι αξιοπρέπεια…

Γέμισε συμπλέγματα ο Νεοέλληνας, καθώς θεωρεί ντροπή μια σειρά επαγγελμάτων που πιστεύει, ότι δεν αρμόζουν στο prestige του…

Η προ δεκαετίας και επί τριακονταετία εικονική ευμάρεια με δανεικά, που ζούσε η χώρα μας, γέμισε τον κόσμο με κόμπλεξ, καθώς πολλοί Έλληνες, ακόμη και σήμερα, ντρέπονται να κάνουν πολλές δουλειές, αν και οι ίδιοι το έχουν απόλυτη ανάγκη, οι οποίες και προσοδοφόρες είναι αλλά και ελάχιστα τυπικά προσόντα προϋποθέτουν…

Έτσι, δεν είναι λίγοι αυτοί που δεν καταδέχονται να δουλέψουν ως σερβιτόροι, τσεκαδόροι ή μπουφετζήδες σε εστιατόρια και καφετερίες, μεταφορείς σε εταιρίες courier, πακετάδες με μηχανάκι σε σουβλατζίδικα και πιτσαρίες, οικιακές βοηθοί ή babysitter, πόσο μάλλον εργάτες σε εργοστάσια, εργοτάξια, οικοδομές και χωράφια αγροτικών παραγωγών, παρότι το έχουν πραγματικά ανάγκη, γιατί επιβιώνουν στα όρια της φτώχειας…

Με το πρόσχημα κατοχής ενός τίτλου σπουδών ή ενός πτυχίου ΤΕΙ ή ΑΕΙ, αρνούνται να εργαστούν στα ανωτέρω ενδεικτικά επαγγέλματα, τα οποία, όπως όλα, είναι αξιοπρεπή και σε καμία περίπτωση επονείδιστα, όπως θεωρούν πολλοί κομπλεξικοί απάνθρωποι που γαλουχήθηκαν με το δόγμα του ΠΑΣΟΚ, ότι θα «βολευτούν» σε κάποια κομματικής κατεύθυνσης προσφερόμενη εργασία «κύρους» και «αξιοπρέπειας», με υψηλή αμοιβή ή και αργομισθία σε πολλές περιπτώσεις…

Σε αυτήν την ανόητα ανώφελη νοοτροπία συνέβαλε τα μάλα και ο μέγας εκσυγχρονιστής και αυτοαποκαλούμενος εθνικός μας αριστοκράτης – κυριλέ ευρωπαίος καθωσπρέπει αερητζής Πέτρος Κωστόπουλος, ο οποίος μας «ξεβλάχεψε» και μας μύησε στον απατηλό κόσμο του γκλαμ και της πολυτελείας του μπατίρη σικάνεργου…

Προτιμούν πολλοί, εν ολίγοις, να δηλώνουν άνεργοι και να είναι άεργοι, φτωχοί και εξαθλιωμένοι, από το να πιάσουν μια δουλειά, όπως οι ανωτέρω, που στα μάτια τους φαντάζει ως δουλειά που αρμόζει μόνο σε αλλοδαπό ή υποβαθμισμένο άνθρωπο, ο οποίος είναι κατ´ αυτούς κατώτερο ον αλλά στην πραγματικότητα πετυχημένος, άξιος και σίγουρα επαγγελματικά ενεργός και αυτάρκης…

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες αλλά και οι γονείς, στηρίζουν ακόμη τα μεγαλεπίβολα όνειρα των τεμπελχανάδων χλιδάνεργων, του ενός καφέ την ημέρα και του τσιγάρου, κατιόντων τους, οι οποίοι ζουν με χαρτζιλίκια άνωθεν ως φτωχοπρούχοντες, που απαξιούν να εργαστούν για 600€ αλλά επιλέγουν να είναι «κύριοι» και «κυρίες», διατηρώντας την νομιζόμενη προσωπική τους τιμή – ψώρα στα ύψη, με οικογενειακή επιχορήγηση που επαρκεί μόλις και μετά βίας για τα προς το ζην αλλά «διαασφαλίζει», στα μάτια του κόσμου, την «πριγκιπική» τους ιδιότητα…

Ακόμη και σήμερα να φανταστείτε, επισκέπτονται γονείς τα πολιτικά γραφεία βολευτών και κυρίως υπουργών και ζητούν επιτακτικά μία θέση εργασίας με prestige και ειδικό βάρος για τα κακομαθημένα φτωχόπαιδά τους, τα οποία όμως μεγάλωσαν ως βασιλείς και καλλιεργήθηκε μέσα τους το status, ότι, επειδή έχουν ένα πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα πρέπει αν μη τι άλλο και τουλαχιστον να γίνουν διευθυντές τραπέζης ή manager σε κάποια πολυεθνική με παχυλό μισθό από τα πρώτα κιόλας βήματα…

Υ.Γ.: αν συνεχίσουμε με αυτή την ιδιότυπη ρατσιστική και αυτοκαταστροφική κομπλεξική θεωρία, βλέπω στα επόμενα χρόνια οι αλλοδαπουίτες μέτοικοι της χώρας μας να σημειώνουν ακόμη μεγαλύτερη προκοπή και πρόοδο και να μας αλώσουν οικονομικά μέσα στην ίδια μας την πατρίδα…

8 σχόλια στο “Η δουλειά δεν είναι ντροπή και το κόμπλεξ δεν είναι αξιοπρέπεια…Πρόσθεσε το δικό σου →

  1. Θεωρητικά έχετε δίκιο. Πρακτικά όμως τόσο οι απολαβές, όσο και η στάση των ανθρώπων απέναντι σε πολλά από τα επαγγέλματα που αναφέρατε, είναι άκρως απαξιωτική. Προσωπικά δούλεψα για χρόνια ως διανομέας σε εταιρεία ταχυμεταφορών. Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Από αστυνομία, από συναδέλφους σας νομικούς, από δημοσίους υπαλλήλους, από το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε»; Πραγματικά σας το λέω, όταν κάποιος έλεγε μία καλή κουβέντα, δάκρυζα και συνεχίζω να δακρύζω από συγκίνηση, γιατί είναι τόσο σπάνιο, όταν είναι αληθινό.

    1. Σε όλες τους δουλειές υπάρχουν κομπλεξικοί που έχουν αλαζονεία και υποτιμούν ανθρώπους και επαγγέλματα… αδιαφορία και ευγενική περιφρόνηση ειναι η λύση σε όλους αυτους!!

  2. Ειναι αληθες το οτι η επαγγελματικη αποκατασταση, μετα την αποκτηση πτυχιου η και μεταπτυχιακου τιτλου, ειναι πλεον πολυ δυσκολη. Ωστοσο, σιγουρα με προφαση τον χαμηλο μισθο και την οικονομικη κριση, ο νεος δεν μπαινει στην διαδικασια να αναζητησει εργασια. Προτιμα να χαρτζιλικωνεται απο τους γονεις, οι οποιοι δυσκολα πλεον τα βγαζουν περα, και να αραζει με τις ωρες στα καφε. Δεν καταδεχεται να εργαστει εστω και με χαμηλο μισθο, προκειμενου να καλυψει εστω καποια βασικα εξοδα. Αποδειξη οι καταμεστες απο νεους καφετεριες και το γεγονος οτι αγροτικες εργασιες/μερεμετια καλυπτονται, σχεδον αποκλειστικα, απο αλλοδαπους. Δυστυχως καποιοι εχουν μπερδεψει την οκνηρια με την κριση.

  3. Θεός!!!! Απλά!!! Παρακολουθώ τι λες…. Καυτηριάζεις κ τσούζεις το μέσο κοπρόσκυλο κ την φαντασμενη πατσοκοιλη της πλάκας…. Μεγάλες αλήθειες φίλε… Όσο πιο μεγάλες, τόσο πιο πολύ τα πρωιναδικα τρελενονται !!

  4. Κυριε Καρατσιωλη,είναι λογικό ότι όταν έχεις ένα πτυχίο θελεις και να εξασκήσεις το επάγγελμα αυτό.Δεν συμφωνώ βέβαια ότι περιμένουν τους παχυλούς μισθούς.εγω με πτυχίο και δουλεια πάνω στο επάγγελμα μου παίρνω ότι και ένας σερβιτόρος,(όταν πληρώνομαι)και διερωτωμαι γιατί τόσα χρόνια σπουδές?ισως καλύτερα να είσαι σερβιτόρος και «νυχου» όταν επαγγελματα σημαντικα πληρώνονται όσο το να σερβίρεις καφέ στην πλατεία Αριστοτέλους? σορρυ για το σεντόνι και αν σας κούρασα.

Απάντηση