Η ακαταμάχητη έλξη της κάμερας…

Υπερβολική τόσο η χαρά όσων παραμένουν στα realities όσο και η θλίψη τους, όταν αποχωρούν…


Πλάκα έχουν τα παιδάκια στα τηλεοπτικά talent shows, που πανηγυρίζουν και ενθουσιάζονται όταν περνάνε στη επόμενη φάση του παιχνιδιού, λες και κέρδισαν το τζόκερ ή λες και έγιναν αποδεκτά από το Harvard, ενώ στην πραγματικότητα δεν πέτυχαν και κάτι τόσο σπουδαίο πια, ώστε να οδηγούνται σε ακραίες συγκινησιακές αντιδράσεις…


Στο κάτω – κάτω, το να περάσεις επιτυχώς από μια επιτροπή ή από μια ψηφοφορία του κοινού, δεν σημαίνει ότι θα κάνεις και καριέρα ή ότι θα γίνεις σούπερ – σταρ αλλά σημαίνει πολύ απλά ότι είσαι ένας από τους εκατοντάδες (ή και χιλιάδες) που θα παραμείνεις σε ένα tv show για κάποιο χρονικό διάστημα παραπάνω, ενώ σε ένα χρόνο από σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα σε θυμάται κανείς, αν δεν έχεις, όντως, κάτι σημαντικό και χρήσιμο επί της ουσίας να παρουσιάσεις στην κοινωνία…


Κάτι αντίστοιχο, από την αντίθετη πλευρά αυτή τη φορά, συμβαίνει με αυτούς που αποτυγχάνουν και εγκαταλείπουν ένα reality show, όπου μπήγουν τα κλάματα και ξεκινάνε τους οδυρμούς με γκριμάτσες απελπισίας και σκοτεινό βλέμμα απογοήτευσης, λες και τελείωσε η ζωή τους, ενώ κατά τ´ άλλα προσπαθούν να αποδείξουν με τα λόγια τους, ότι δεν τρέχει και τίποτα ή ότι είναι ένα παιχνίδι απλά και ότι δεν τους πειράζει και ιδιαίτερα η οριστική, πλέον, φυγή τους από τις κάμερες…


Λέω από τις κάμερες, γιατί εκεί ακριβώς έγκειται η ψυχοπαθολογία όλων αυτών των «ψώνιων» με την καλή και την κακή έννοια, τα οποία «κλαίνε» για τον τηλεοπτικό φακό και την αναγνωρισιμότητα, προκειμένου να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους και να πορευθούν στη ζωή τους με «ευκολίες» και χωρίς ιδιαίτερες ή και καθόλου περγαμηνές…

Άλλωστε, επειδή βαθιά μέσα τους γνωρίζουν την ανικανότητα και τον αμοραλιστικό τρόπο με τον οποίο επιδιώκουν να ανελιχθούν στην κοινωνική και επαγγελματική ζωή, τρέμουν στην ιδέα ότι θα χάσουν την κάμερα και ότι δεν θα ξαναέχουν την ευκαιρία να «γίνουν διάσημοι», οπότε το αίσθημα απελπισίας τους λειτουργεί πολλαπλασιαστικά και ανεξέλεγκτα…


Αν πίστευαν στον εαυτό τους και στην υπαρκτή αξία τους, δεν θα πτοούνταν ούτε θα κατέβαζαν τα μούτρα, έχοντας πεσμένη στο ναδίρ ψυχολογία, γιατί ο άνθρωπος που έχει πραγματικά ικανότητες, δεν φοβάται, δεν απελπίζεται και είναι σίγουρος για τις δυνάμεις του, καθώς γνωρίζει καλά ότι θα πετύχει στη ζωή του σε επόμενη φάση με κάποια άλλη ευκαιρία, που σίγουρα θα του παρουσιαστεί στο μέλλον…


Υ.Γ.: ψωνάρες των realities μην κάνετε σαν ζητιάνοι και λιγούρια της δημοσιότητας, γιατί οι καριέρες χτίζονται βήμα – βήμα και με αργούς ρυθμούς και όχι από την επιτυχία ή την αποτυχία σας σε ένα reality, το οποίο το πιο πιθανό, στο καλό σενάριο, είναι να σας μετατρέψει σε έναν εφήμερο διάττοντα αστέρα με βραχεία ημερομηνία λήξης και πολλά ψυχολογικά προβλήματα στο μέλλον…

7 σχόλια στο “Η ακαταμάχητη έλξη της κάμερας…Πρόσθεσε το δικό σου →

  1. Το πρόβλημα δεν είναι τα 10-15 σούργελα που πάνε και εξευτελίζονται με στόχο κάποια χιλιάρικα, αλλά οι χιλιάδες των γελοίων υποκειμένων που κόβουν φλέβες για τα λίγα σούργελα και μάλιστα τις κόβουν χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα ή ανταμοιβή…

  2. Άνδρας που τα εχει καταφέρει μόνος του, αλλα μόνος του ομως, επιλέγει γυναικα σοβαρή, σεμνή κ ωραία.
    Τα σούργελα τα επιλέγουν παντα οι βουτυρομπεμπεδες κ υπάρχουν πολλοί, αλλα παρα πολλοί στην Ελλαδα!
    Βουτυρακι στο ψωμί είστε φίλοι μου για μια έμπειρη τριαντάρα! Θα πάρει μετά κ διατροφή κ θα ζήσει με τον παίδαρο, τύπου Αντώνη Φραγκάκη!
    Είμαστε διαόλου κάλτσες οι γυναίκες, συγγνώμη!

Απάντηση