Δασκάλα Ναυπλίου vs Δασκάλας Λουτρακίου… Η τελική αναμέτρηση της δασκάλας που δίδασκε και μόδα δεν εκράτει…

Η παράλληλη μάχη επικράτησης ανάμεσα στις δύο δασκάλες με εμφάνιση «ανθυποβίζιτας», κρίνεται στις λεπτομέρειες και η καλύτερη θα κερδίσει το βραβείο τιμής και δόξας της ιδανικής «συνοδού» της φετινής επετείου του «ΟΧΙ»…

Δύο εντυπωσιακές, εμφανισιακά τουλάχιστον, δασκάλες – κοκέτες έκλεψαν την παράσταση κατά τη φετινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ως συνοδοί μαθητών δημοτικών σχολείων κατά την παρέλαση, που έλαβε χώρα το Σάββατο σε όλη την ελληνική επικράτεια, με κοινό στοιχείο εξωτερικής εμφάνισης την ξανθιά απόχρωση της κώμης τους…


Ο λόγος για τη «δασκάλα του Ναυπλίου» και τη «δασκάλα του Λουτρακίου», οι οποίες έδωσαν βροντερό «παρών» με την εκκεντρική εμφάνισή τους και τις «ιδιαίτερες» στυλιστικές τους επιλογές, οι οποίες θα κριθούν και θα εξεταστούν παρακάτω από το δαιμόνια αυστηρό αλλά αντικειμενικά ορθό και δίκιο «προκρούστειο» πνεύμα μου, το οποίο συνδυάζεται μοναδικά με τις ειδικές γνώσεις μου στο αντικείμενο της εξωτερικής εμφάνισης (έχω βαθμό καθηγητού πανεπιστημίου στη Σορβόνη), αλλά και με το υψηλότατο αίσθημα δικαίου και την οξυδερκή ευθυκρισία που με διακρίνει (ως γνωστόν είμαι λίγο πιο δίκαιος από τον Αριστείδη)…


Έτσι, έχουμε την εκ Ναυπλίου ορμώμενη δασκάλα, η οποία φοράει ένα εφαρμοστό μαύρο φόρεμα, με δερμάτινα και υφασμάτινα στοιχεία να εναλλάσσονται, αρκετά κοντό, που θυμίζει και λίγο παραδοσιακή στολή, με πολύ έντονη πληροφορία μπροστά, καθώς είναι ολόκληρο κουμπωτό, με χρυσοποίκιλτες ραμμένες, όχι απλές λεπτομέρειες, αλλά κανονικές χοντράδες… 


Το μπούστο είναι όπως πρέπει για δασκάλα – συνοδό, όχι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, ενώ θα μπορούσε να γίνει εύκολα προκλητικό και να ευτελίσει το θεσμό, αν είχε υποπέσει στο ολισθηρό ατόπημα του να ξεκούμπωνε μόλις ένα κουμπάκι του φορέματος, το οποίο συνδυάσε εξαιρετικά με αντίστοιχες μαύρες δερμάτινες γόβες με χρυσές λεπτομέρειες για να είναι ασορτί με την βλάχικη στολή χορευτικού συλλόγου του Λυκείου Ελεεινίδων, που φοράει από πάνω, συν μια απλή μονόχρωμη δερμάτινη τσάντα – φάκελο, η οποία κατασκευάστηκε μάλλον από τη φύρα του φορέματος, που περίσσεψε…


Η δεύτερη κυρία εκ Λουτρακίου είναι σαφώς πιο «εκτός κλίματος», γιατί η αμφίεσή της δεν έχει κανένα στοιχείο παραδοσιακό, αντίθετα είναι υπερμοντέρνα, με την κακή έννοια του όρου, βέβαια, γιατί φοράει στενό παντελόνι με εντονότατη και υπερβολική καμπάνα κάτω, που θυμίζει φτερά νυχτερίδας στο τελείωμά του (κακέκτυπο bat(d)woman), σε συνδυασμό με σατέν γυαλιστερό μπλουζάκι φαρδύ, χρώματος σμαραγδί της πισίνας, το οποίο είναι πολύ βραδινό και δεν έχει καμία σχέση με την περίσταση, καθώς μάλλον θυμίζει έναν κάπως συντηρητικό θηλυκό Φλωρινιώτη… 



Η τσάντα της, αν και δένει άψογα με το διαστημικό γυαλί ηλίου, τύπου Star Trek, είναι κατά τα άλλα εντελώς παράταιρη με το υπόλοιπο σύνολο σε ασημί λαμπιρίζον χρώμα, καθώς είναι κατασκευασμένη από υλικό ντισκομπάλας των ‘80s και δεν συνδυάζεται, δυστυχώς, ούτε με την ψιλοτάκουνη μπρος-πίσω γόβα-στιλέτο της, βγαλμένη από μπουζουκλερί – πιατάδικο ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «όλα είναι δρόμος» στην παλαιά εθνική οδό στην καλύτερη περίπτωση ή στο 3ο χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού Λάρισας – Τυρνάβου στη χείριστη…


Το μακιγιάζ και των δύο κυριών είναι επίσης υπερβολικό, τόσο λόγω ώρας και ημέρας, επηρεασμένο, ίσως, από το Halloween, γιατί τα κραγιόν, οι σοβάδες, τα ρουζ και οι μάσκαρες βρίσκονται σε περίσσεια και κάνουν πάρτυ επάνω στα πρόσωπα των δύο εκπαιδευτικών, με την εκ Λουτρακίου να κλέβει την παράσταση, γιατί είναι δύο κλικ υπερβολικότερη, σε συνάρτηση και με την τρέσα που «κουβαλάει» στο μαλλί της από πίσω, με οδυνηρή συνέπεια να θυμίζει μορμολύκειο σε αποσύνθεση…


Υ.Γ.: και οι δύο ήταν υπέροχες αλλά σε κάθε περίπτωση, επειδή δεν πρέπει να κρίνουμε τους ανθρώπους από την εξωτερική τους εικόνα, αυτό που μετράει είναι το εκπαιδευτικό τους έργο, το οποίο είμαι σίγουρος ότι θα είναι θεσπέσιο, καθώς τις περισσότερες φορές τα φαινόμενα απατούν, ενώ οι περισσότεροι γενικεύουμε και καταδικάζουμε συλλήβδην ανθρώπους, χωρίς να τους γνωρίζουμε προσωπικά…


Υ.Γ.2: ελπίζω να μην με παρεξηγήσουν και να έχουν αίσθηση του χιούμορ μου, γιατί η προσβολή προς τα πρόσωπά τους δεν αποτελεί επ´ ουδενί προσωπική μου επιδίωξη…

Άλλωστε, υπάρχουν πολλές σαν κι αυτές και ακόμη χειρότερες στυλιστικά, οπότε πρέπει να νιώθουν και υπερήφανες που ασχολήθηκε τόσος κόσμος μαζί τους, λαμβάνοντας και με το παραπάνω τα λεγόμενα 5 λεπτά δημοσιότητας, που αντιστοιχούν στον καθέναν μας…



12 σχόλια στο “Δασκάλα Ναυπλίου vs Δασκάλας Λουτρακίου… Η τελική αναμέτρηση της δασκάλας που δίδασκε και μόδα δεν εκράτει…Πρόσθεσε το δικό σου →

  1. Μονο μπουζουξουδες βάζεις στις φωτό, καμια ωραία θα βάλεις? το γούστο τελικά δεν αλλάζει!
    Αριστοκράτη μου ΕΣΥ, που σου αρέσουν παντα οι λαϊκές κ οι πτωχες!!!
    Ξέρει το σύμπαν τι κανει!

    1. Από το σοβαρό στο γελοίο, η απόσταση είναι μικρή. Και μόλις την κάλυψες.
      Από το γελοίο όμως στο σοβαρό, η απόσταση είναι τεράστια και χρειάζεσαι πολλή προπόνηση ακόμα.

  2. Τα κοριτσάκια που κάνουν παρέλαση καλά κάνουν κ βάζουν το μίνι κ τα κοντά μπλουζάκια! Οι γελοίες γρεντζουδες ειναι το πρόβλημα!
    Ας ήμουν σήμερα 18 χρονων, πιο προκλητική θα μουν απο πριν!
    Καθε πράγμα στον καιρό του……!
    Μετά τα 30αντα καλό ειναι να μη γινόμαστε γελοίες, ας μας πουν συντηρητικές δεν πειράζει! Τουλάχιστον θα μας σέβονται….. Κ όχι μονο, δε λεω παραπάνω!
    Νόστιμη κοτόσουπα φτιάχνεις με τη γριά κότα………..!
    Μέχρι τα 30 βάλτε οτι γουστάρετε αρκεί να το υποστηρίζετε, μετά έρχεται η πτώση, τελος.
    Ε ρε κ να μουν παλι 20, μεγαλυτερο χαμό θα έκανα!

  3. Κάποτε στο μεταδικτατορικό Πανεπιστήμιο και στα πρώτα δημοκρατικά συγγράματα του Συνταγματικού δικαίου -είχα κι εγώ την τύχη να σπουδάζω στο Αριστοτέλειο και να έχω καθηγητή τον αείμνηστο Αριστόβουλο Μάνεση- μαθαίναμε για την «αρχή της τριτενέργειας» των συνταγματικών δικαιωμάτων… Άντε να εξηγείς τώρα… Τελικά, σήμερα φθάσαμε να επιζητούμε την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων όχι τόσο απέναντι στο κράτος όσο, κυρίως, απέναντι στους υπόλοιπους κοινωνούς… Τρόπος του λέγειν «κοινωνούς»…. Μάλλον, ορθότερα, ακοινώνητους…
    Πόσοι και πόσο κομπλεξικοί και μισαλλόδοξοι άνθρωποι υπάρχουν; Πόσο σκοτάδι μπορούν οι άνθρωποι να έχουν στη ψυχή και στο μυαλό τους; Αδιανόητο μου φαίνεται… Όσο προχωράμε όλο και πιο πίσω γυρίζουμε.. O tempora o mores…

    1. Απόδειξη της μόρφωσης, του ήθους κ των οποιων προσόντων διαθέτεις, έρχεται στο εξωτερικό, εκεί που δε σε ξέρει κανεις, ούτε η μανα σου.
      Μπορείς να αποδείξεις χωρις κανέναν, πως αξίζεις, τότε βεβαίως εισαι καποιος.
      Μέχρι τότε ομως, μείνε στο μικρόκοσμο σου, οπως κ πολλοί άλλοι!

    2. Ω καιροί ω ήθη συνάδελφε! Πού φτάσαμε να αναζητούμε το αυτονόητο, στην λεγόμενη επανάσταση του αυτονόητου! Εχω ακούσει και διαβάσει για τον μεγάλο Αριστόβουλο Μάνεση από τον Αντώνη Μανιτάκη!

Απάντηση